The deer with...

... the pearl earrings.


Van ellende -heb nog steeds een block- kocht ik 2 foto's op doek bij Blokker.
Dat is één van de vervelende winkels.
Action is er nog zo één.
Of de Xenos.
Je gaat naar binnen voor iets huishoudelijks, zoals een wisser voor de douche...
... en je komt naar buiten met 2 schilderijtjes.
Of iets anders onbenulligs wat je totáál niet nodig hebt, totdat je het ziet...
En die wisser vergeet je vervolgens door je enthousiasme, zodat die nog weken op je lijstje staat...
Niet herkenbaar ?
Oh.

Ik wilde erop borduren.
Op de fotodoeken.
Niet op de wisser.
Zeg.

De ogen van de uil had ik eigenlijk wel meteen voor ogen (ha).
Het hert nam ik mee vanwege een hoog cuteness-gehalte.
Daar viel eigenlijk niet veel op te borduren.
Behalve een diamant dan.
Zo'n thema waar ik even in hang.
En parel oorbellen dan maar.
Johannes zou er vast van gruwelen.
Mijn man ook.
Al verpakte deze laatste het leuk.
'Ik moet er even aan wennen'... was zijn antwoord.


Ze hangen mooi boven de bank.
Kijken hoe lang dat wennen duurt.
Há.

Donna...

Wilsonisch ...

In de 101 Woonideeën (nr. 11 2013) stond een werkbeschrijving van een uil.
Uit het boek Creative creatures van Donna Wilson.
Te schattig.

Ik had nog even de gedachte dit te maken met mijn kinderen op school.
Maar ik zag in mijn hoofd de opgetrokken wenkbrauw al van mijn collega.
Wat zoiets betekent als 'zelf weten schat, maar dat gaat 'm niet worden'.
Wat ik zelf ook wel weet natuurlijk.
Duh.
Maar hij is zo leuheuk...

Dus maakte ik een vleermuis.
Snap je die logica ?
Met bijpassende stempel.
Voor de kleine man.




En een vos.





En als toetje de uil.



Ik fantaseer nog over een konijn.
En een das.
Een eekhoorn.
O.
Bijna St. Maarten ?
Dan mag het.
   

 

Overgeven...

... aan de herfst.

Want de herfst komt toch wel.
Dan maar beter in stijl.
Ha.



Bij Xenos (folder 1 t/m 14 september) zag ik leuke bosdierenprints op linnen.
Ik had ook meteen een idee wat ik daarmee ging doen.
Want alleen maar een print, vond ik wat saai.



Mevrouw Eekhoorn ging naar mijn schoonzus

Haar zusje bleef bij ons


Ik haalde ze uit elkaar en borduurde accenten erop.
Met vilt en wat kraaltjes nog wat extra details en ze waren helemaal naar mijn zin.
Ik naaide ze weer dicht.
Klaar ben je !

Meneer Hert verstoorde een verlaat tuinfeest

Meneer Koolmees kocht een hoed. Met veer. Zelf uitgezocht.

Mevrouw Koolmees vond de veer maar zo zo. Want kleur technisch past het niet bij hun - lees:haar- verenpak. Ze had geleerd... een kleur moet terugkomen.

Heerlijk werkje om mee bezig te zijn.
Kom maar op met de herfst !

Mijn favoriet. Meneer uil. Hij zag de film The Lone Ranger...

Zeg nooit...

... nooit.

Voor je het weet maak je een Angry Bird.
Ja.
Ik ging dat nooit maken.

Ons kind gaat bijvoorbeeld ook nooit met Cars schoenen lopen.
Of met een shirt met Spiderman erop.
Of een rugzak van Bob de Bouwer dragen.
Ik vind dat foei en foei lelijk.
Estetisch totaal niet verantwoord.
Sorry.

Illusie zeg je ?
Oh.

Nou ja, zolang ik nog iets te zeggen heb dan.

Maar goed, die Angry Bird.
Kleine man vindt het gé-wél-díg.
Voordat kleine man er was, ging mijn aanstaande kind:
1. geen tv kijken.
2. geen spelletjes op de computer spelen.
3. alleen maar spelen met speelgoed van natuurlijke materialen.
4. met speelgoed spelen waarbij zijn eigen fantasie gestimuleerd wordt.

Yeah, right.

Principes moet je af en toe bijstellen ben ik achter.
En kijk hoe blij hij is !






De volgende maak ik alleen met de opening aan de achterkant.
Schoonheidsfoutje.
Volgende ?
Typte ik nu zojuist 'volgende' ?
Oh mén.
Zucht.



Gelukkig heb ik ook nog dingen gemaakt waar ik zelf dan weer blij van word.
Het vogeltje is nog in ontwerp.



Mini's...

... op je boezem.

Momenteel heb ik de behoefte om klein te werken.
Met vilt, draad en naald.
Puur, langzaam en lekker priegelen.
Het vosje, dat ik ruilde met Sil, zorgt voor de inspiratie.

Ik merk dat kinderen het erg leuk vinden wanneer ik een broche draag.
Het zorgt vaak voor leuke opmerkingen.
Discussies over wat het voorstelt.
Kinderen zijn eerlijk.
'Juf ,heb je de hanger weer om die eigenlijk een snor is en waarvan wij vinden dat het 2 klompjes zijn ?'
Of
"Is het écht een vos ? Ik vind het een uil !' (sorry Sil)
Jep, zo eerlijk dus.
En ondertussen er direct achteraan: 'Maak je er ook 1 voor mij ?' of 'Wanneer ga je die met ons maken ?'
Ze zijn lief.
Die kinderen...


 

Pittenzak...

... zonder pitten.

Onze kleine man is fijnmotorisch zijn leeftijd iets vooruit.
Grofmotorisch is hij daarentegen een soort van ehm... koekebakker.
Nu gaan we dus naar fysio.
Want tegenwoordig mag je niet meer jezelf zijn.
En wordt er paniekerig gereageerd als je ergens iets minder sterk in bent.

Wat blijkt...
Grofmotorisch functioneert hij leeftijdsadequaat.
Hij is lang, want lange papa (2 meter).
Het is ook onhandig zo'n lang lijf.

Maar.

Fysiomevrouw zei:
Hij is een denker hè.
Jaaaa !
En dat weerhoudt hem om onbevangen ergens in te stappen hè.
Jaaaa !
En als het niet meteen lukt, geeft hij op.
Jaaaa !
Hij doet iets pas als hij wéét dat hij het kan.
Jaaaa !

Deze mevrouw snapt ons mannetje.
Joehoe !

Hij heeft wel oefening nodig (evenwicht/ doseren), omdat hij anders het bewegen uit de weg gaat.
Het gaat alleen via een andere weg.
De cognitieve weg en het leren aanvoelen van de beweging.

Nu heeft de fysiomevrouw de meest leuke toestellen en speelmaterialen.
Die hebben de meeste mensen doorgaans niet in huis.
Dus ging ik aan de slag.
Een groot rolkussen (IKEA) wordt 'wiebelkussen' en de pittenzakken die hij vanaf het kussen moet gooien maakte ik zelf.
Alleen niet met pitten.
Maar met rijst.

Hij koos zelf de dieren uit.
En oeps...
Zat er toch nog een vosje bij.